VRT-reeks 'Thuis': Janine Bischops speelt Jenny, een vrouw met borstkanker

"Ik twijfel wel eens. Had ik dit wel moeten spelen? Ik weet dat er mensen zijn bij wie Jenny pijn oprakelt. Ik krijg reacties van kijkers die zeggen: stop daar toch mee, ik kan het niet meer aan. Maar als ik dan hoor dat Jenny voor anderen een echte steun betekent, dat ze zich niet langer alleen voelen, dat Jenny mensen ertoe aanzet het jarenlange stilzwijgen rond hun eigen ziekte te doorbreken, dan ben ik weer overtuigd: deze rol moest ik gewoon spelen."

Tekst: Bart Van Moerkerke, uit Leven 5, januari 2000

Borstkanker, het is geen voor de hand liggend onderwerp om in een soap te introduceren, zeker niet als je het, zoals in Thuis, ook nog goed wil doen: degelijk onderbouwd, grondig voorbereid en waarheidsgetrouw. "Ik haat het woord soap, ik ben met drama bezig", pareert Janine Bischops. "Thuis is een goeie serie en daarom mag je een onderwerp als borstkanker niet uit de weg gaan."

Wat dacht u toen de scenaristen van Thuis het idee voor het eerst opperden?
"Ik heb zélf voorgesteld om Jenny borstkanker te laten krijgen. Ik heb een goeie vriendin, ze heet toevallig ook Jeannine, die borstkanker heeft. Ik heb er met haar over gesproken en ze vond het een heel goed idee. Ik heb het dan voorgesteld aan het team en iedereen zag het onmiddellijk zitten. Eén van de schrijvers zei zelfs dat het idee al een tijdje in de schuif lag."

Hoe bereidt u zich voor op zo"n rol?
Janine Bischops: "Als je zoiets doet, moet het juist zijn. Je kan niet zeggen: schrijf maar op, ik speel dat wel even. Ik ben bij artsen te rade gegaan, ik ben met de psychologe in het ziekenhuis gaan praten en ik heb vooral veel opgestoken van mijn vriendin. Jeannine is mijn voorbeeld geweest. Ik ben met haar op doktersconsultatie geweest. Ik ben meegegaan toen ze chemotherapie kreeg. Ik liet haar ook stukken van de scenario"s lezen, we hebben daar af en toe flink aan gesleuteld. Ik heb delen van de tekst of emoties gewoon van haar overgenomen. Op een bepaald moment in de serie zat Jenny er compleet door, ze wilde stoppen met de behandeling. Jeannine heeft exact hetzelfde meegemaakt, ik heb haar woorden letterlijk overgenomen. Veel vrouwen met borstkanker maken zo"n fase door."
"Jenny is in de serie een sterke persoonlijkheid die iedereen voortdurend moed inspreekt maar ik heb al vaak ondervonden dat die vrouwen het zelf ook heel moeilijk hebben als hen iets ernstigs overkomt. Ik heb vooral geluisterd naar vrouwen die door een dal gingen en die uit de put klauterden. Want Jenny moet haar evenwicht terugvinden, dat was een voorwaarde toen we eraan begonnen. We willen patiënten hoop geven, tonen dat het goed kan aflopen."

Hoe zijn de reacties van de kijkers?
"Die zijn over het algemeen zeer positief. Ik krijg vaak te horen dat ik juist zit. Heel wat mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, herkennen zich in Jenny. Die herkenning lokt soms ook negatieve reacties uit van kijkers die vinden dat ik ermee moet ophouden omdat ze het niet meer aankunnen. Anderen kijken een tijdje niet meer. Ik begrijp dat wel, Jenny plaatst hen weer volop in hun eigen verdriet. Ik vind dat heel erg. Soms denk ik dat het fout was dit te spelen. Aan de andere kant is Jenny voor vele mensen een steun. Onlangs zei iemand me dat haar tante nooit met iemand had durven praten over haar ziekte. Door Thuis is ze er ineens met iedereen beginnen over spreken. Dat ik op die manier een taboe kan helpen doorbreken, betekent heel veel voor mij."

"Mijn moeder is drie jaar geleden gestorven aan darmkanker zonder dat het woord kanker ooit was gevallen. We zagen elkaar nochtans dagelijks, ze woonde in het huis naast ons. Ik ben tot het laatste moment bij haar geweest, heb haar geknuffeld, gekust en vastgepakt, maar tot een gesprek over haar ziekte is het nooit gekomen. Dat knaagt nog altijd. Ik besef nu nog meer dan toen hoe belangrijk het voor sommige patiënten is om het eens allemaal te kunnen vertellen."
"Mensen spreken me regelmatig aan over mijn rol in Thuis. Dat leidt vaak tot aangrijpende momenten maar soms ook tot grappige situaties. Heel wat mensen denken dat ik echt borstkanker heb en een borst verloor. Aan zee geloofde een vrouwtje pas dat ik een rol speelde nadat ze even aan mijn borst had mogen voelen. Ze was dolblij en pakte me eens goed vast."

Als u zoveel in een personage investeert en er - via een vriendin - zo persoonlijk bij betrokken bent, kan u Jenny dan wel achterlaten in de studio?
"Dat is onmogelijk, het is een emotioneel zeer zware rol. Ik ben er bij momenten echt zelf niet goed van. De tranen op de scène komen vanzelf, ik moet daar niets voor doen. Toen Frank, mijn ex-man in de serie, kwam zeggen dat ik de moed niet mocht laten zakken, dat ik dat mijn kind niet mocht aandoen, heb ik ontzettend geweend."
"Als ik borstkanker zou hebben, zou ik waarschijnlijk precies zijn zoals ik Jenny nu speel. Ik ben een twijfelaar, iemand die vlug schrik heeft. Maar ik zou de ziekte met de steun van anderen ook proberen te overwinnen."

Jeannine Leeman, de vriendin achter Janine

"Ik ken Janine Bischops van de school van onze kinderen", zegt Jeannine Leeman. "We maakten af en toe een praatje. Door mijn ziekte leerden we mekaar beter kennen en is onze band steviger geworden. Toen ze erover dacht om in Thuis een vrouw met borstkanker te spelen, is ze bij me langsgekomen. Ik heb haar alles verteld wat ik had meegemaakt. De diagnose, de operatie, de chemo, alles. Op dat ogenblik, ik kreeg toen lichte chemotherapie, kon ik dat vrij makkelijk aan. Er zijn andere periodes geweest, bijvoorbeeld kort na de operatie, waarin het me zeker niet zou gelukt zijn."
"Ik volg de reeks op de voet. Janine heeft me gevraagd te reageren als ik vind dat Jenny te ver afstaat van de werkelijkheid. Tot nu toe is dat niet nodig geweest, ze zet een zeer realistische vrouw neer. Het is wel al gebeurd dat we wat gesleuteld hebben aan het scenario. Er was bijvoorbeeld sprake van chemotherapie die maar een halfuur duurt. Dat is in de definitieve versie toch aangepast."

"Ik ben iemand die er nood aan heeft af en toe met iemand over mijn ziekte te praten. Met mijn echtgenoot, met de psychologe, met Janine ook. In het ziekenhuis hoor ik vaak dat Jenny uit Thuis een steun is voor heel wat vrouwen, een aanleiding om te praten. Maar er zijn ook veel mensen die niet willen of niet kunnen kijken naar Thuis, die juist niet over hun ziekte willen spreken. Ook dat begrijp ik. De reacties zijn echt zeer uiteenlopend."

Naar het verhalenoverzicht

ONE Agency