 |  |  |
U bent hier:
Vakantieweek voor patiënten: even weg van bed en ziekenhuis
Meer lezen
Vorig jaar was Marleen Moeremans nog in behandeling voor borstkanker. In het ziekenhuis hoorde ze voor het eerst van de jaarlijkse vakantie voor kankerpatiënten, en ze voelde zich meteen aangesproken. Met zichtbare napret bladert ze door het album met de vakantiekiekjes.Tekst: Kathleen Vereecken, uit Leven 12, oktober 2001
De pruik van weleer heeft inmiddels de plaats geruimd voor Marleens échte haren. "Krullen nog wel!" zegt ze, terwijl ze verheugd en nog zichtbaar verbaasd door haar korte kopje gaat. "Maar dat schijnt maar tijdelijk te zijn", voegt ze er een beetje spijtig aan toe, "binnenkort wordt het weer sluik". En dan doet ze, superenthousiast, haar verhaal.
Fantastische sfeer
"Weet je, ik ben nogal avontuurlijk aangelegd: alles wat onbekend en nieuw is, trekt me aan. Maar eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat ik toch een beetje bang was dat het contact met andere kankerpatiënten zou uitmonden in een wederzijds geklaag. Gelukkig was dat absoluut niét het geval. Bij aankomst in Ter Duinen in Nieuwpoort werd ik uitstekend opgevangen door de vrijwilligers en de coördinator van de VLK, en al snel voelde ik me helemaal opgenomen in de groep. Ik nam alleen deel aan de vakantie, zonder begeleider, maar dat was geen enkel probleem. Ik weet nog dat ik, toen ik het programma thuis toegestuurd kreeg, van een aantal activiteiten dacht 'Nee, daar doe ik niet aan mee'. Ik nam me voor me wat af te zonderen en in stilte te genieten van de vakantie (lacht). Het is een beetje anders uitgepakt. Ik denk niet dat er één activiteit is waaraan ik niet deelgenomen heb. Je werd gewoon meegetrokken in alles. Zonder dwang, maar gewoon omdat de sfeer zo fantastisch was."
"Psychologische begeleiding zocht ik niet. Ik wilde er alleen maar even tussenuit zijn. Het was zo lang geleden dat ik nog op vakantie geweest was, en de klassieke vakanties waren op dat moment totaal uitgesloten. Zeker tijdens de chemotherapie bestond mijn leven alleen maar uit bed, zetel en ziekenhuis. Ik functioneerde helemaal niet meer. Die vakantie was dan ook een echt geschenk."
In hetzelfde schuitje
"De beste herinnering heb ik aan de cartoonist Nesten. Hij nam de tijd om van iedereen, van de eerste tot de laatste, een karikatuur te tekenen. Die man is een artiest in hart en nieren. Een ongelooflijk aangenaam mens, die ons ook enorm aan het lachen gemaakt heeft. En dan waren er natuurlijk nog de quizavond en de ontspanningsavond met een dj en spelletjes. het was puur ontspanning en amusement. Weet je wat zo heerlijk was? We waren daar met een groep zieke mensen bijeen, en toch hebben we ons geweldig geamuseerd. Zonder ons verplicht te voelen telkens weer ons verhaal te vertellen, want we wisten goed genoeg wat de anderen doormaakten. We zaten met z"n allen in hetzelfde schuitje. We begrepen elkaar. Dat vond ik geweldig. Had je zin om uit de band te springen, om gek te doen, dan was er niemand die je eigenaardig bekeek. Als je dat doet voor het oog van buitenstaanders, dan krijg je vreemde, soms ronduit negatieve reacties: "Is dié ziek?""
"Ook mooi vond ik dat er ruimte was voor een dieper gesprek, als je daar behoefte aan had. De dag dat we met het treintje tot aan de dijk gereden waren voor een strandwandeling, kreeg ik het even moeilijk. Ik zonderde me een beetje af van de groep, en na een tijdje kwam de verpleegster bij me lopen. Met haar heb ik toen een diepgaand gesprek gevoerd. Ook dat deed deugd."
"Al bij al zijn we daar enorm in de watten gelegd. Nergens aan moeten denken, je nergens toe verplicht moeten voelen, vriendelijke mensen, mooi weer. heerlijk. Ik ben de VLK-coördinator, de vrijwilligers en de verpleegster bijzonder dankbaar voor hun inzet. Ook de omgeving droeg bij tot het karakter van de vakantie: Ter Duinen is prachtig gelegen. Het was heel koud en zonnig die week, en 's morgens was alles bedekt met een fijn laagje wit. Echt sprookjesachtig. Er is maar één ding dat ik echt jammer vind: dat ik het maar één keer kan meemaken (de vakantie is alleen voor patiënten in behandeling, nvdr). Anders zou ik geen seconde twijfelen om volgend jaar weer mee te gaan!"
Ondersteuning
Rudy Devinck, VLK-coördinator voor West-Vlaanderen: "De Vlaamse Liga tegen Kanker wil een vakantie aanbieden aan kankerpatiënten die op dit moment geen gebruik kunnen maken van het traditionele vakantieaanbod. Alles wordt grondig voorbereid en de medische ondersteuning is optimaal: we gaan bijvoorbeeld na of de patiënt kinesitherapie of aan een aangepast dieet nodig heeft. Op elk moment kunnen de mensen een beroep doen op vrijwilligers of op onze oncologisch verpleegkundige. Dat is dikwijls een hele geruststelling. En voor de rest zeggen wij: niets moet, alles kan. We bieden verschillende activiteiten aan - een quiz, zijdeschilderen, dans, muziek, een toeristisch uitstapje, een strandwandeling , maar iedereen beslist voor zichzelf of hij daaraan deelneemt of niet. Toch zie je telkens weer hoe snel die mensen één groep vormen en hoezeer ze erop gesteld zijn zoveel mogelijk mee te pikken. Soms zijn door familie of kennissen aangemoedigd om te komen, en dan zijn ze wat nerveus en onwennig in 't begin, maar vijf dagen later zie je ze totaal ontspannen weer vertrekken. Er hangt echt een gevoel van verbondenheid, en je zou zowaar soms vergeten dat al die mensen ziek zijn. De nadruk ligt helemaal niet op het ziek-zijn. Er is natuurlijk altijd ruimte voor een echt gesprek, voor wie daar behoefte aan heeft. Maar de hoofdbedoeling blijft: ontspanning, amusement, er eens helemaal uit zijn. Echt vakantie, dus."