 |  |  |
U bent hier:
Optimistisch leven na drie keer kanker. 'Gezondheid is met geen geld te betalen'
Meer lezen
Schrijf ons!
Stuur uw reactie op artikels uit Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.
Tekst: Carla Rosseels, uit Leven 41, januari 2008
'Sinds mijn leukemie ga ik bij het minste wat ik voel - overdreven vermoeidheid bijvoorbeeld of een onrustig gevoel - onmiddellijk naar de huisarts', vertelt Karel. 'Zo is mijn prostaatkanker ontdekt. Ik had al een hele tijd veel stress op het werk en voelde me zeer vermoeid. Daarom liet ik mijn bloed analyseren bij de huisarts. Die vroeg me terloops hoe oud ik was. Vijfenveertig, zesenveertig, dat was nog niet echt oud genoeg om je prostaat te laten checken, maar kom, zei de dokter, ik kruis het gewoon mee aan. Enkele dagen later bleken precies de bloedwaarden van mijn prostaat erg afwijkend te zijn en werd kanker vastgesteld. Ik koos voor een operatie, volgde oefeningen tegen incontinentie en laat me nu jaarlijks controleren. Dat was in 2005.'
'In december 2007 kampte ik met een ernstige zona op mijn been. Daarvoor moest ik zware medicatie nemen. Toen werd ik plots hees en verloor ik mijn stem. Omdat ik elk signaal van mijn lichaam ernstig neem trok ik opnieuw naar de huisarts. Ik vroeg me af of die heesheid een nevenwerking van de medicatie was. De arts liet mijn stembanden onderzoeken, maar daar was niets mis mee. Hij liet mijn slokdarm onderzoeken, maar die was ook in orde. Tenslotte ging ik langs bij de pneumoloog. Die onderzocht het zenuwstelsel in mijn borststreek maar vond evenmin een oorzaak. Goh, zei die dokter, nu je hier toch bent, zal ik ook even naar je longen kijken. Daar ontdekte hij links onderaan een vlekje dat er niet hoorde te zijn. Het kon een oud letsel zijn ten gevolge van een longontsteking, maar het kon ook kanker zijn. Uiteindelijk werd de linkerkwab van de aangetaste long verwijderd vanwege een ingekapseld kankergezwel van 12 millimeter. Mijn heesheid had daar helemaal niets mee te maken en is ook vanzelf weer verdwenen. Ik volg nu nog kinesitherapie om de longcapaciteit die me nog rest te verhogen.'
Geen superman
'Dat is behoorlijk wat pech op een rij,' zegt Karel, 'want de ene kanker heeft niets met de andere of met de transplantatie te maken. Tegelijkertijd ben ik opgelucht dat geen van die twee laatste kankers was uitgezaaid en dat ik geen chemotherapie of bestraling heb moeten ondergaan. Uiteindelijk ben ik nog steeds een optimist. Uiteraard beland ik na elke onheilstijding wel even in een dip. Ik ben superman niet (lacht). Maar ik zet me daar vrij snel overheen. Ik geloof in de wetenschap. Die vindt tegenwoordig voor bijna alles een oplossing. Ik onthoud het positieve van wat de dokters zeggen en de risico’s, daar denk ik niet aan. Als je goed naar je lichaam luistert en als je de adviezen van de dokters nauwgezet opvolgt, is de kans op slagen erg groot. Dus, dat doe ik.'
Verder valt er in Karels leven nog behoorlijk wat te vieren. 'Behalve mijn verjaardag viel ik elk jaar op 24 oktober mijn eigen D-day', lacht Karel. 'De dag van mijn wedergeboorte, toen ik mijn transplantatie kreeg met beenmerg uit Engeland.' In 1996 was Karels leukemie onbehandelbaar gebleken, alleen een bergmergtransplantatie kon redding brengen. Niemand uit Karels familie kwam in aanmerking als donor, dus werd er internationaal een intensieve zoektocht op het getouw gezet. In Engeland vonden dokters de perfecte match: een man met beenmergweefsel dat bijna identiek was aan dat van Karel.
'Omdat ik die man enorm graag persoonlijk wou bedanken, heb ik het bloedtransfusiecentrum en de dokter om zijn identiteit gevraagd', vertelt Karel. 'Normaal blijven die gegevens altijd geheim, maar omdat ik zelf zo aandrong en omdat de match uitzonderlijk was, zijn ze uiteindelijk akkoord gegaan. Met instemming van de Britse autoriteiten is aan de donor gevraagd of hij het goed vond dat ik met hem contact zou nemen. Hij had geen bezwaar. Nadat we elkaar een brief schreven en foto’s en telefoonnummers hadden uitgewisseld, besloot ik hem te bellen. Mijn hart bonkte in mijn keel, toen ik het nummer had gedraaid. Maar ik kreeg zijn vrouw aan de lijn, die me vertelde dat hij even uit huis was (lacht). Een paar uur later belde hij mij terug. Ongelofelijk was dat. Het bleef een hele tijd stil aan de lijn. We vonden gewoon geen woorden. Dan zijn we toch beginnen praten en uiteindelijk na vele maanden bellen en faxen, zijn mijn vrouw en ik naar Engeland gevlogen. Op de luchthaven was het opnieuw even spannend. Ik had zenuwen en buikkrampen, maar ik zag hem meteen in de menigte staan. En hij had mij ook onmiddellijk gezien. Sindsdien zijn we al een paar keer samen op reis geweest. En bij zijn eerste bezoek aan België zijn we samen naar het centrum gegaan waar ik mijn transplantatie kreeg. De dokters waren trouwens ook heel blij om hem te leren kennen. Het klikt wonderwel tussen ons. Hij noemt me trouwens zijn blood brother.'
Niet te betalen
'De afgelopen tien jaar heb ik dus behoorlijk wat meegemaakt', lacht Karel. 'Heeft mij dat veranderd? Ja, toch wel. Ik ben volwassener geworden, rustiger en gezapiger. Ik kan mensen die zich druk maken om pietluttigheden niet meer begrijpen. Of neem nu de wereldwijde financiële crisis. Ik ben daar zelf ook niet helemaal gerust in, maar toch kan ik mij daar niet echt druk in maken. Alles speelt zich ver boven onze hoofden af en het maakt niet uit of ik me opjaag of niet. Trouwens, gezondheid heeft geen prijs, dat weet ik uit eigen ervaring. Gezondheid is met geen geld te betalen.'
Karel is niet zijn echte naam, onze getuige wilde op vraag van zijn omgeving liever anoniem blijven.