 |  |  |
U bent hier:
Monique vecht al zes jaar tegen borstkanker: 'Ik zou het niet hebben willen missen'
"Ik ben een gelukkiger vrouw dan vroeger. Ik leef veel intenser en bewuster. Mijn borstkanker heeft deuren geopend die anders altijd dicht waren gebleven. Ik weet het, het klinkt vreemd, maar eigenlijk zou ik het niet hebben willen missen."Tekst: Bart Van Moerkerke, uit Leven 4, oktober 1999
Toegegeven, het is een straffe uitspraak uit de mond van een vrouw die in 1993 hoorde dat ze borstkanker had, die sindsdien twee keer herviel, drie operaties onderging en zware behandelingen met chemotherapie en bestraling kreeg. En toch illustreren die woorden perfect de manier waarop Monique de afgelopen zes jaar heeft leren omgaan met de voor haar levensbedreigende ziekte. "Ik ben een doe-mens", typeert ze zichzelf. "Ik kan niet bij de pakken blijven zitten en de zaken op hun beloop laten. Toen in het voorjaar van 1993 mijn overlevingskansen op 30% werden geschat, ben ik daar een dag of drie ondersteboven van geweest. Toen heb ik gezegd: oké, ik heb tot nu toe al mijn energie in mijn gezin en onze zaak gestoken, vanaf nu investeer ik die energie volledig in mezelf. Die 30%, dat is statistiek. Voor mij gaat dat niet op."
Waaruit putte u die overtuiging?
Monique: "Ik geloof heel sterk in de genezende kracht die aanwezig is in het lichaam. Dokters kunnen hun diensten aanbieden en hun kennis ter beschikking stellen maar uiteindelijk is het toch jouw lichaam dat het moet doen. Ik was ervan overtuigd dat ik de ziekte kon overwinnen."
"Natuurlijk moet je geloven in de behandeling die je krijgt. Ik wil altijd heel goed weten wat voor soort therapie ik krijg, wat de bedoeling is en wat ze in mijn lichaam teweegbrengt. En dan ga ik visualiseren. Dat bedoel ik letterlijk: ik plak voor mezelf beelden op de behandeling. In de periodes dat ik chemotherapie kreeg bijvoorbeeld, stelde ik me voor hoe de geneesmiddelen via mijn aders binnenkwamen en de strijd met de kankercellen aangingen. Die visualisatie is voor mij cruciaal. Ik ben daar dagelijks mee bezig."
"Het eerste jaar was de behandeling bijzonder zwaar. Ik had een agressieve vorm van borstkanker in een vergevorderd stadium. Ik kreeg bijna een vol jaar chemotherapie en bestraling. Dat vulde ik aan met natuurgeneeskunde. Zoals ik al zei, ben ik niet iemand die in een hoekje gaat zitten. Ik ben voortdurend op zoek naar mensen die me verder kunnen helpen. Vanaf het begin ben ik bij heel wat dokters op consultatie geweest om bijkomende hulp te krijgen."
In 1996, net toen u er bovenop begon te raken, werd een nieuwe tumor ontdekt. Kreeg uw vertrouwen in de goede afloop toen geen ontzettende klap?
Monique: "Meer dan een paar uur heeft de ontreddering niet geduurd. Ik had al drie jaar lang zo hard gevochten, ik kon nu toch niet opgeven. Na enkele uren had ik mijn kracht teruggevonden. De klap was veel harder het jaar daarop toen ik opnieuw herviel. Toen wist ik niet meer wat te doen. Ik heb me drie maanden teruggetrokken in Spanje om alles eens op een rijtje te zetten. Ook daar heb ik enkele dokters geraadpleegd. Na mijn terugkeer ben ik bij een Amsterdams professor geweest voor een tweede opinie. Het resultaat was dat ik me in mei 1998 opnieuw liet opereren, nu door een oncologisch chirurg. Nadien had ik een open gesprek met die dokter. In alle betrokkenheid liet hij me weten dat mijn toestand zeer ernstig was. Zonder een nieuwe behandeling had ik nog een zestal maanden te leven, met de behandeling nog twee jaar. Ik besloot om een behandeling te gaan volgen die gebaseerd was op een totaal andere aanpak van kanker. Ondertussen zijn we veertien maanden later en ik voel me goed. De resultaten zijn tot nu toe erg hoopgevend, ze tonen aan dat de meeste kankercellen uit mijn bloed verdwenen zijn."
Durft u nog in de toekomst te kijken?
Monique: "Mijn man en ik kijken niet naar de toekomst of het verleden, we proberen nù te leven. Op korte termijn hebben we natuurlijk onze verlangens, dat is menselijk, maar die zijn niet meer zo dwingend. Worden ze niet ingevuld, dan is dat geen reden om ongelukkig te zijn. Integendeel, ik voel me nu gelukkiger dan in de periode voor ik kanker had. Ik leef veel bewuster en intenser. Omdat mijn fysieke kracht niet terugkomt, word ik verplicht meer naar mijn lichaam te luisteren en veel rustperiodes in te bouwen. Ik moet nu selecteren, de dingen doen die ik aankan."
"Ik probeer ook in de mate van het mogelijke minder rekening te houden met verwachtingen van anderen. Vroeger was een half woord voldoende om klaar te staan. Nu besteed ik meer aandacht en tijd aan mijn eigen leven. Dat kan niet anders als ik nog intens wil genieten van de dingen waar ik veel belang aan hecht. Maar het is iets dat mensen mij wel eens verwijten, dat ik egoïstischer geworden ben."
Gelooft u in volledige genezing?
Monique: "Dat is een vraag die ik me ook soms stel. Ik kan daar moeilijk een helder antwoord op geven. Genezen is méér dan iets louter fysiek. Het is een kwestie van lichaam, geest en ziel. Het lichaam is daar maar een stukje van. Ik zie genezen als evenwichtig en harmonieus omgaan met het leven dat er nog is, vredig zijn vanbinnen."
"Vanzelfsprekend doe ik er alles aan om ook lichamelijk volledig te genezen. Maar tegelijk hou ik altijd rekening met sterven. Ik heb sterven geïntegreerd in mijn leven. Ik wend al mijn kracht aan om de ziekte te bestrijden maar ik ben ook voorbereid om op een mooie manier te sterven wanneer ik voel dat het niet meer gaat."