Marnix Allegaert, Robinson 2005: "Ik breng een verhaal van hoop"

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

In het voorjaar van 2004 was Marnix Allegaert nog in behandeling voor teelbalkanker, goed een jaar later won hij "Expeditie Robinson", een lichamelijk en mentaal veeleisend overlevingsprogramma op KanaalTwee. Zijn prestatie in het verre Maleisië weekte heel wat reacties los. Veel kankerpatiënten putten kracht uit zijn verhaal. "Een verhaal van hoop", zegt Marnix. "Kanker hoeft lang niet altijd het einde te zijn, het kan ook een nieuw begin inluiden."

Tekst: Bart Van Moerkerke, uit Leven 32, oktober 2006

Hoe gek moet je zijn om een jaar na het einde van een zware chemotherapiekuur met vijftien anderen af te reizen naar enkele desolate Maleisische eilanden waar honger, eenzaamheid en zware proeven je tot het uiterste dwingen? Behoorlijk gek allicht. Maar dat buitengewone is precies wat veel mensen, ook kankerpatiënten, aanspreekt in het verhaal van Marnix Allegaert. "Ik kreeg enorm veel brieven, mails en telefoontjes van mensen met kanker. Met enkelen correspondeer of bel ik nog geregeld. Dat zij kracht putten uit mijn verhaal maakt me ongelofelijk blij. Twee jaar geleden vond ik zelf heel veel steun in de positieve patiëntengetuigenissen in Leven. Mijn grote voorbeeld was ex-wielrenner Lance Armstrong, die ook teelbalkanker overwon. Ik heb zijn boek verslonden. Via een vriend kreeg ik een foto die Armstrong zelf had gesigneerd met de boodschap "Keep on fighting". Je kan je niet voorstellen hoeveel dit voor mij betekende. Dat ik nu dankzij Expeditie Robinson zelf andere mensen een hart onder de riem kan steken, vind ik heel belangrijk."

Mijn papa niet meer

Marnix Allegaert, 35 jaar, getrouwd met Carla, vader van Dieter, Sarah en Nina, rechercheur bij de federale politie. Veel van de 8.000 kandidaten die zich in oktober 2004 aanmeldden voor Expeditie Robinson hadden wellicht een vergelijkbaar profiel. Eén belangrijk feit deed de kandidatuur van Marnix eruit springen: teelbalkanker. "Op 19 januari 2004 om 5 uur werd ik wakker met een stekende pijn in de rechterlies. Ik kon nog amper uit de voeten. Enkele uren later, in het ziekenhuis van Kortrijk viel het verdict: teelbalkanker. Het eerste waaraan ik dacht waren de kinderen. Ik weet wat het is een ouder te verliezen. Mijn vader stierf toen ik zes jaar was, mijn moeder verloor ik op mijn twintigste. De oncoloog probeerde me gerust te stellen en verzekerde me dat teelbalkanker goed te behandelen is. Mijn teelbal werd verwijderd maar pas na een week kreeg ik definitief uitsluitsel over de aard van de kanker: ik had veel kans om er bovenop te komen. Vanaf dat moment rechtte ik mijn rug. Ik moest en zou het halen voor mijn vrouw en de kinderen. Ik kreeg tot in mei chemotherapie. Dat was een bijzonder zware periode, niet alleen voor mij. Carla stond er helemaal alleen voor in het gezin, ik had absoluut niet de kracht om haar bij te springen. Dieter die toen tien was, besefte wel dat er iets ernstigs aan de hand was, Sarah en Nina niet echt. Maar toen ik mijn haar begon te verliezen, zei Sarah: "Jij bent mijn papa niet meer". Dat was hard. We hebben de kinderen uitgelegd wat er aan de hand was maar op een hoopvolle manier. Papa was ziek en zou regelmatig naar het ziekenhuis moeten, maar hij zou beter worden."

Afrekenen met kanker

In de zomer van 2004 beklom Marnix met een vriend de Monte Perdido, een van de hoogste bergen in de Spaanse Pyreneeën. In oktober schreef hij zich in voor Expeditie Robinson. "Ik wilde me bewijzen, ik wilde weten tot wat ik fysiek en mentaal nog in staat was. Expeditie Robinson was mijn manier om af te rekenen met de kanker, ik zag het als een nieuw begin." De oncoloog zette het licht op groen en op 19 juni 2005 werd Marnix met de andere deelnemers gedropt op een Maleisisch eiland. Hij zou er acht en een halve week blijven en als Robinson 2005 terugkeren naar zijn woonplaats in Kuurne. Een deel van de 50.000 euro aan prijzengeld schonk hij aan het Kinderkankerfonds van het Gentse UZ. "De expeditie was keihard: weg van vrouw en kinderen, de honger, de zware proeven, de strubbelingen die er waren in de groep. Doordat ik kanker had overwonnen, was ik mentaal sterker dan de anderen. Ik genoot intens van kleine dingen, van de opkomende zon of van de zee die op de rotsen sloeg. Ik kon me ook veel makkelijker dan de anderen boven alle akkefietjes zetten. Emma, een van de deelnemers, verwoordde het treffend: "Voor mensen die een 'zwart gat' hebben gezien, schijnt de zon mooier dan voor anderen". De expeditie was voor mij een heel emotionele periode. Het contrast met de situatie waarin ik een jaar eerder zat, was gewoon te groot. Toen de cameraploeg me vroeg een vergelijking te maken, klapte ik dicht. Ik kon het niet onder woorden brengen. Robinson was een ervaring die ik voor geen geld had willen missen, ik heb er enorm veel aan gehad."

Tevreden met een tentje

Zijn ziekte en zijn verblijf in Maleisië hebben van Marnix Allegaert een ander mens gemaakt. Hij is al lang weer aan de slag bij de federale recherche, maar de stoere, macho politieman is niet meer. "De harde bolster is gebroken, ik laat mezelf toe emotioneel te zijn. Ik was vroeger vrij gesloten, nu toon ik mijn emoties. Dat is een verrijking. Ik hecht ook veel minder belang aan het materiële. Vroeger was mijn droom een mobilhome, nu ben ik al tevreden met een tentje. Ik geniet met volle teugen, ik ben veel positiever ingesteld dan voor mijn ziekte. Dat komt de relatie met Carla en de kinderen ten goede. Mijn verhaal is er één van hoop, kanker hoeft niet het einde te zijn. Het leven is te kort, ik wil zoveel mogelijk doen in een zo kort mogelijke periode. Nu broed ik op een nieuw project. Ik zou graag met vijf revaliderende kankerpatiënten naar het Belgische basiskamp op de Mount Everest klimmen. Het idee staat nog in de kinderschoenen maar er is al interesse van een productiehuis om de tocht in beeld te brengen. Ik ben er zeker van dat niet alleen wij - als deelnemers - er veel zullen aan hebben maar alle mensen met kanker die kijken. Zo"n project is me veel meer waard dan vier muren en een dak."

Naar het verhalenoverzicht

ONE Agency