 |  |  |
U bent hier:
Leven na een borstamputatie. Jeannine De Wolf: 'Ik ben gelukkig zoals ik ben, mét mijn kleefprothese'
Meer lezen
- Voor adressen van erkende bandagisten en gespecialiseerde lingeriezaken kan u terecht bij de Vlaamse Kankertelefoon (078/150.151, elke werkdag tijdens de kantooruren) of bij een lotgenotengroep voor borstkankerpatiënten
- www.borstkanker.net
Tekst: An Van de Velde, uit Leven 7, juli 2000
"Toen ik wakker werd na de operatie voelde ik me leeg", vertelt Jeannine. "Ik herinner me dat mijn neus jeukte, maar ik mocht mijn arm niet bewegen. Mijn borst was weg, plat. Ik leef, dacht ik. 'Uiterlijk speelt geen rol', had ik altijd gezegd. Maar dat is niet zo: op dat moment weegt die verminking zwaar. Ik was bang. Ik durfde niet te kijken, zo bang. Hoe zou het eruit zien? Ik keek toch, en het zag er mooier uit dan ik me had voorgesteld: één lange streep. Maar het bleef een lelijk litteken."
"Ik was ook bang voor de reactie van mijn man. 'Het valt toch mee', zei hij. Ik was blij dat hij het gezien had. Opgelucht. Dat was achter de rug. Maar ik kon niet naar huis zonder borst. Iedereen zou het zien. Ik had kanker, en was ervan overtuigd dat ik toch niet lang meer zou leven. Maar ik had vijf kinderen! Ik dacht daar voortdurend aan: ik moest en zou genezen voor de kinderen. Uiteindelijk ben ik thuisgekomen met een borstprothese. Ik heb de kinderen ook meteen verteld dat mama een 'vals borstje' had. 'Hoe is dat vals borstje', vroegen ze. 'Mogen we dat eens aanraken? Mama, je ziet het een beetje, met dat kleedje', hielpen ze. En dan waren ze trots."
Toen ze uit het ziekenhuis kwam, kreeg Jeannine familiale hulp in huis, een jonge vrouw. "Mijn opvolgster staat al klaar, dacht ik. Ik was zó jaloers. Hoe kon ik nog een goede vrouw zijn voor mijn man? 'Het is niet omdat je een borst kwijt bent, dat ik je niet meer graag zie', zei Leon wel. En: 'Ik heb je nog, dát is belangrijk'. Hij herhaalde voortdurend: 'Voor mij blijf je dezelfde'. Maar hij raakte die ene kant van mijn borst niet aan, tot ik vroeg waarom. 'Ik ben zo bang om je pijn te doen', zei hij. Hij legde zijn hand heel voorzichtig op die plek. Toen heb ik geweend. En het voelt nog altijd goed, hij doet het nog even zacht als vroeger."
Vrouwen helpen elkaar
Twee jaar heeft Jeannine het heel erg moeilijk gehad. Uiteindelijk ging ze als vrijwilligster andere vrouwen helpen. Vandaag zet ze zich nog steeds vol overgave in voor 'Vrouwen helpen elkaar', een zelfhulpgroep voor vrouwen met borstkanker. "We luisteren vooral naar de mensen. Ze moeten hun hart kunnen luchten. Al is dat niet altijd evident. Vaak komen ze pas los als je je eigen verhaal vertelt en aangeeft hoe moeilijk je het zelf hebt gehad."
"We vragen ook altijd naar de reactie van hun man. Vrouwen die pas geopereerd zijn, verbergen vaak hun litteken voor hun man. Ze voelen zich niet meer aantrekkelijk, denken dat hun man niet meer naar hen verlangt en durven er niet over praten. Het is natuurlijk niet gemakkelijk om na zo'n ingrijpende operatie je seksleven te hervatten. Dat vraagt tijd en geduld, van beiden. Maar het is een misvatting dat het niet meer zou kunnen. Wij raden vrouwen daarom vaak aan om samen met hun man in de spiegel naar het litteken te kijken. Het maakt het probleem gemakkelijker bespreekbaar."
"We geven ook veel praktische informatie", vertelt Jeannine, "over borstprothesen bijvoorbeeld. Als we een patiënte bezoeken in het ziekenhuis geven we haar altijd een voorlopige prothese, voor de eerste weken. Wij tonen ook altijd een boekje met mooie modellen bh's, badpakken en slaapkleedjes, waarbij je absoluut de prothese niet ziet."
"Zelf heb ik heel lang gezocht", vertelt Jeannine. "Ik draag een kleefprothese met een gel-achtige binnenlaag die de huid masseert. Het kleeft perfect. Ook als je je bukt, blijft het hangen. Je moet de prothese wel alle dagen reinigen: spoelen, afborstelen en laten drogen. Maar het voelt goed aan, zeker in vergelijking met vroeger. Vroeger had je weinig of geen keuze. Nu zijn er allerlei maten en modellen. Elke vrouw moet voor zichzelf uitzoeken welk merk en welk model het best past. Ik raad de vrouwen altijd aan hun man mee te nemen naar de winkel, er samen over te praten en pas dan een prothese te kiezen. De ervaring leert dat vrouwen die alleen gaan, zich vaak niet goed informeren en overhaast hun keuze maken, omdat ze toch zo snel mogelijk weer naar buiten willen."
Prothese praktisch
Een definitieve prothese koop je bij een erkend bandagist. De moderne prothese bestaat uit twee laagjes plastic folie met siliconen ertussen. De prothese is zacht en soepel, als een tweede huid. De vorm en de maat worden volledig aan het lichaam aangepast. Er zijn prothesen die je in een speciale beha stopt en er zijn zelfklevende prothesen, die met een kleefstrip op het lichaam vastzitten. Die laatste kunnen bij vrouwen die veel zweten, echter wel eens loskomen.
Je hoeft voor zo'n prothese helemaal niets te laten. Bovendien vallen ze helemaal niet op. Wie het niet weet, ziet het niet. Er bestaan zelfs speciale zwempakken met een hoesje waar je de prothese in kan steken.