LinksSitemapContact
U bent hier:
Start > Patiënten > Veelgestelde vragen > Kan mijn man door zijn hersentumor ook van karakter veranderen?

Kan mijn man door zijn hersentumor ook van karakter veranderen?

Meer informatie en lotgenotencontact

Veelgestelde vragen

Begin februari is er bij mijn man een kwaadaardige hersentumor vastgesteld. Door de ligging van de tumor was een operatie onmogelijk, het risico op verlamming en spraakstoornissen was te groot. Hij werd wel bestraald en kreeg chemo. De behandeling verliep goed, zonder te veel nevenwerkingen. De tumor is kleiner geworden. Maar… ik ervaar dat leven met iemand met een hersentumor niet zo vanzelfsprekend is. Mijn man gedraagt zich anders dan vroeger: hij is soms agressief, vergeet veel dingen en ontkent dat dan, soms zondert hij zich af, dan weer wil hij vooral opvallen en altijd gelijk krijgen… Kan dit te wijten zijn aan zijn ziekte?

Dat is goed mogelijk. De psychologische impact van een hersentumor is groot. Enerzijds is er de traumatische ervaring van de kankerdiagnose en het besef dat je gaat aftakelen. Die aftakeling tast bovendien de kern van je menszijn aan, de hersenen zijn ons belangrijkste orgaan. En het gaat hier niet om één kortstondig trauma maar om opeenvolgende crisissituaties zoals de diagnose, de behandeling, een zeer langzaam en onvolledig herstel, het verlies van je positie in de maatschappij, eventueel inkomensverlies...

Anderzijds zijn er de psychologische veranderingen die het gevolg kunnen zijn van de restletsels van de bestraling of van het stuk tumor dat overblijft. Veel mensen die lang overleven met een hersentumor, hebben last van concentratiestoornissen, traagheid en chronische vermoeidheid. Daardoor kunnen ze zich slechts op één activiteit tegelijk concentreren. Als daar andere prikkels bijkomen, bijvoorbeeld iemand die plots hun aandacht opeist, dan vraagt dat te veel van hen. En dat kan dan wrevel of agressie opwekken, zoals bij uw man.

Het Harvey Cushing Centrum biedt gratis, gespecialiseerde psychologische begeleiding aan voor patiënten en hun partners.

Uit het tijdschrift Leven, nr. 40, oktober 2008