 |  |  |
U bent hier:
Hugo Van Dienderen: 'Ik zie mezelf als de regisseur van mijn behandeling'
Meer info
Anderhalf jaar geleden kreeg Agalev-politicus Hugo Van Dienderen (59) slecht nieuws. Het woord prostaatkanker viel. Hij ging zelf op zoek naar behandelingsmethodes en gezonde leefgewoonten.Tekst: Ria Goris, uit Leven 18, april 2003
"Een parlementaire vraag voorbereiden voor Agalev kreeg vroeger voorrang op de yogales. Ook toen ik overstapte op een vrijwilligersjob binnen de partij, politiek secretaris voor Antwerpen, bleef ik stress verzamelen. Nu luister ik meer naar mijn gevoelens en mijn lichaam. Ik maak dagelijks tijd voor yoga en ademhalingsoefeningen, en doe regelmatig tai'chi (Chinese bewegingskunst, nvdr) en holistische massage (massage voor lichaam en geest) met mijn vrouw."
"Mijn prostaatproblemen leken eerst heel onschuldig. Vanaf mijn vijftigste liet ik geregeld mijn bloed onderzoeken omdat ik een goedaardige prostaatvergroting had. In oktober 2001 bij de huisarts leek alles nog in orde. Maar het resultaat van een PSA-test bij de uroloog een tijdje erna, was wel een twijfelgeval. De uroloog wilde om zeker te zijn een biopsie nemen. Enkele dagen later kreeg ik de uitslag, net toen ik in een vergadering zat. Geen goed nieuws dus."
"Mijn eigen reactie was dubbel: enerzijds voelde ik me nogal gerust in mijn herstel omdat de kanker in een vroeg stadium ontdekt was; anderzijds was het toch een confrontatie met de eindigheid van het leven. De eerste literatuur die ik opzocht, ging over dood en stervensbegeleiding, een boek van Elisabeth Kübler-Ross. Ik praatte met mijn vrouw en mijn kinderen over hoe ik me mijn dood voorstelde, met hen allemaal om mijn sterfbed en dan zou ik zacht de levensenergie willen loslaten. Neen, ze hebben het niet afgewimpeld dat ik hierover wilde praten. Maar we zochten ook samen hoe ik de situatie het best kon aanpakken."
"Ik had een lang gesprek met mijn uroloog over de behandelingsmogelijkheden. De mogelijkheden waren: niets doen en zorgzaam afwachten - maar dat noemde hij dwaas en ik zag dat toen ook zo - of mijn prostaat chirurgisch laten wegsnijden, de meest radicale ingreep. Ik kon ook mijn prostaat inwendig laten bestralen. Mijn uroloog was daar voorstander van, maar het kon niet omdat mijn prostaat te sterk vergroot was. Daarom stelde hij voor dat ik eerst een hormonenspuit zou krijgen. Deze inspuiting blokkeert de aanmaak van het mannelijk hormoon testosteron, die een activerende werking heeft op de prostaatklier en op de kankercellen. De hormonenspuit wordt ook wel "chemische castratie" genoemd. Gelukkig zou de impotentie maar van tijdelijke aard zijn, ongeveer drie maanden. Een week later kreeg ik die spuit."
"Het zou een zestal maanden duren voor haar effect volledig uitgewerkt was. In die tussenperiode had ik tijd zat om mij te informeren. Vooral het internet, de vereniging van prostaatpatiënten 'Wij ook', een cursus van de Vlaamse Liga tegen Kanker en het Antwerps Kanker Informatie- en Ontmoetingscentrum (AKIO) bleken goede bronnen. Ondertussen moest ik de gevolgen van de hormonenspuit uitzweten. Ik had plotse warmteopwellingen, en kon 's nachts soms niet verdragen dat mijn vrouw tegen me aan lag omdat ik zo lag te zweten. De impotentie was inderdaad maar tijdelijk maar ze heeft toch eerder zes dan de gestelde drie maanden geduurd. Ik had ook last van sterke krampaanvallen in de blaas en onderbuik. Door kamillethee te drinken en hete voetbaden verminderden ze wel. Ik kampte in de maanden na die spuit ook met neerslachtigheid. Op mijn werk had ik eerst mijn taken tijdelijk gedelegeerd, en Agalev-Antwerpen koos onlangs een opvolger."
"Er kwam hierdoor meer ruimte om me te verdiepen in wat ik 'mijn gezondheidsprogramma' noem. Mijn dochter raadde mij een orthomoleculair arts aan, dat is een tak van de complementaire geneeskunde die zich bezighoudt met de invloed van voedingsstoffen op het lichaam. Die arts gaf me zicht op de beste voeding. En wat ik vroeger al wilde, echt gezond eten, heb ik nu met overtuiging doorgevoerd. Ik ben minder vatbaar voor infecties. Mijn PSA-waarden zijn ook sterk verbeterd. Alleen valt moeilijk met zekerheid te stellen of dit enkel door de hormonenspuit komt of deels ook door mijn aangepaste voeding en levensgewoonten."
"Ik heb heel wat adviezen verzameld voor een eventuele verdere behandeling. De orthomoleculaire arts vertelde me over experimentele therapieën zoals bijvoorbeeld de HIFU-methode. Ik ben ook te rade gegaan bij een uroloog op rust. Hij heeft me op dit moment ten stelligste een radicale operatie afgeraden. De kanker bevindt zich immers nog in een vroeg stadium en de mogelijke neveneffecten van zo'n operatie zijn groot. Daar staat tegenover dat een operatie de beste kans op slagen heeft bij iemand die niet te oud is en in redelijk goede conditie. 'Hoe lang ga je wachten?', vraagt mijn behandelend uroloog. Ik heb dan in overleg met mijn huisdokter en de orthomoleculaire arts besloten voorlopig af te wachten. Ik ben bereid om voor de radicaalste behandeling te kiezen, maar enkel indien ik overtuigd ben van de noodzaak ervan. Ik vind het belangrijk mij actief te informeren over de mogelijkheden en bewust mee te kiezen. Ik geloof dat je leven zelf in handen nemen een gezondmakende factor is, maar dit houdt zeker geen oordeel in over mensen die liever alles overlaten aan hun arts en zich daar goed bij voelen. Een tweede opinie vragen kan geruststellend werken als deze overeenkomt met de eerste opinie, maar kan ook verwarrend zijn in het andere geval."
"Voor mezelf schat ik de kans op een agressieve uitzaaiing van de kanker in als klein. Mocht er toch een radicale ingreep nodig zijn, dan neem ik het risico op de neveneffecten erbij. Als ik moet kiezen voor langer leven met impotentie of doodgaan, dan kies ik voor langer leven. Het is overigens moeilijk in te schatten in welke mate de neveneffecten ook inderdaad optreden. Ik heb heel wat gesprekken gevoerd met mannen die een hormonenspuit gekregen hebben en met mannen die hun prostaat hebben laten wegsnijden. Ik ken een koppel dat de impotentie van de man na zijn operatie verhelpt door elke keer via een spuitje in de penis een erectie op te wekken. Zij vinden dit zeer bevredigend. Een andere man met wie ik sprak, zei me: 'wij worden een dagje ouder, en voor ons hoeft dat niet meer. Er zijn andere vormen van seksualiteit'."
"Ik zie mezelf als de regisseur van mijn behandeling. Ik hoop door een combinatie van een goede medische begeleiding en gezonde gewoonten de kankerontwikkeling af te remmen. Ik ben overtuigd van de wederzijdse beïnvloeding van lichaam en geest. Daarom schakel ik mijn geest meer en meer in in mijn herstel. Prostaatkanker is voor mij alleszins een boodschap geweest om meer aandacht te geven aan mijn lichaam en gevoelens en een uitnodiging om over leven en dood na te denken. Ik ben me veel bewuster van het leven en ik leef alles bij elkaar nu veel gezonder en zelfs gelukkiger dan voorheen."