 |  |  |
U bent hier:
Blogs
Blogs van lotgenoten
Borstkanker
Karlijn
Lut
Isabel
GI Sanne
Flupque (ook over erfelijkheid)
Wenneke
Kathleen
Freya
Kristien
Lucretia
Elly
Ewing sarcoma
Igna (Askintumor)
Hersentumor
Davy, alias Peef
Nathalie
Daan (ziekte van Hodgkin)
Femmy
Over rouwen
Evy
Mieke
Reinhilde
Anneke over de dood van haar zoon
Steven over zijn vrouw An
Jurrie
(Deze lijst blogs wordt niet systematisch bijgewerkt. Suggesties en correcties zijn welkom bij webmaster@tegenkanker.be. Laatste update: maart 2011)
Zelf een blog maken
Een blog beginnen gaat verrassend snel en de meeste blogsystemen zijn eenvoudig voor iedereen die al eens op het internet surft. U kunt ook vaak foto's posten, en wie wat handiger is met een computer, kan zelfs stukjes video of audio opnemen - filmpjes die u met de digitale camera maakt bijvoorbeeld. Een veelgebruikt gratis systeem is Blogger (www.blogger.com; enkel om de blog op te starten moet u een beetje Engels of Frans kennen). U kunt ook via uw internetprovider (bijv. Belgacom Skynet, Telenet...) of allerlei andere sites (bijv. www.seniorennet.be) een gratis blog beginnen, al moet u daarbij meestal véél meer reclame op uw site verdragen.
Een weblog of kortweg blog is een soort onlinedagboek, een eenvoudige website waar iemand geregeld iets neerschrijft. Bij de meeste blogs kan je als lezer ook commentaar plaatsen. Er zijn blogs die een groot publiek aanspreken, zoals sommige politieke blogs, maar de meeste zijn erg persoonlijk - denk maar aan de fotoblogs van uw (klein)kinderen. Of ze zijn toegespitst op een bepaald onderwerp en een 'gespecialiseerd' publiek. Kankerblogs bijvoorbeeld. We visten twee jonge vrouwen van het net die met grote gulzigheid aan het bloggen sloegen toen ze kanker kregen.Tekst: Frederika Hostens, uit Leven 34, april 2007
Freya Van den Bossche: 'Ik vind het fantastisch dat er zoveel mensen meelezen en meeleven'
De 37-jarige Freya Van den Bossche schrijft "als ze het voelt opborrelen". Wie haar blog bezoekt, heeft snel door dat schrijven haar tweede natuur is. Twee- tot driemaal per week vertrouwt ze haar gedachten toe aan het internet. "Te weten dat er zoveel mensen meelezen en meeleven, geeft me ontzettend veel steun. Bij elk contact voel ik tot in de toppen van mijn tenen dat ik er niet alleen voorsta."
'Ik heb al altijd graag en veel geschreven. Toen bleek dat ik borstkanker had, werd ik overspoeld door telefoontjes. Ik had snel het gevoel dat ik een bandje afspeelde, een blog leek me een goed middel om mijn familie en vrienden op de hoogte te houden van het gevecht in mij.
Intussen lezen ook andere mensen mee. Mensen die ik niet ken. Daar heb ik geen problemen mee. Want wat wil iemand die schrijft? Juist, gelezen worden! Precies daarom was ik enorm gecharmeerd toen het online lifestylemagazine Vitaal.nl me vroeg om elke week een column te schrijven. Ik schrijf om gelezen te worden, niet om rond mijn eigen as te draaien.
Ik krijg veel reacties, zowel via mijn eigen blog als via Vitaal. Daar haal ik steun en energie uit. Op een bepaald moment liepen de reacties wat terug. "Ik heb het gevoel dat ik aan het schreeuwen ben in de woestijn", gooide ik eruit. Daar is massaal op gereageerd. Sommigen schreven "ik word stil en weet niet wat te zeggen". Ik heb daar alle begrip voor. Ik heb veel liever dat mensen dit zeggen dan niets. Eerlijk gezegd, ik zou ook niet weten wat gezegd.'
Gevecht in het heelal
'Op een van mijn vele wereldreizen werd ik door enkele jongere reisgenoten "mamafrau" genoemd: "moeder de vrouw". Toen ik een naam zocht voor mijn blog, schoot die koosnaam me weer te binnen. Ik wou voorkomen dat iedereen die "Freya Van den Bossche uit Gent" intikte, bij mij zou terechtkomen. Want er bestaan al misverstanden genoeg. Tja, dat heb je nu eenmaal als je een naamgenote hebt die in dezelfde stad woont en actief is in de nationale politiek. Maar "mamafrau.blogspot.com" bleek al door iemand anders gereserveerd, dus plakte ik er "Star Wars" bij.
Vorige zomer kreeg ik het slechte nieuws: mevrouw, u hebt borstkanker. Begin augustus werd ik geopereerd. Vlak na de operatie wist ik nog niet hoe de nabehandeling er uit zou zien. Lachend zei ik tegen een buurvrouw: "als het chemo wordt, dan zal ik het bekijken als een soort Star Wars, een ruimtegevecht, maar dan in mijn lichaam". Chemotherapie bleek nodig, radiotherapie ook. Gelijktijdig met de eerste chemoreeks begon ik mijn gevecht in het heelal.'
Eerlijk zijn
'Meestal krijg ik een zin of een idee en dan begin ik te schrijven. Ik laat de woorden op me afkomen. Gelukkig voel ik geen of weinig druk. Als het zou moeten, dan zou het waarschijnlijk niet zo spontaan komen. Ik heb de voorbije maanden behoorlijk wat humor in mijn stukjes gelegd. Maar op bepaalde momenten voel ik me zo ellendig dat het niet mogelijk is om die humor er te blijven inleggen. Ik aarzel om de horror die ik meemaak, op te schrijven. Dat vind ik misschien het moeilijkste: eerlijk vertellen hoe erg het soms kan zijn. Maar ik ben er vrij gerust in dat de humor altijd zal blijven de kop opsteken. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.
Toen de hoofdredacteur van Leven me vertelde dat er ook nog een andere bloggende borstkankerpatiënte zou geïnterviewd worden, surfte ik nieuwsgierig naar Kristiens blog. Sindsdien zijn we trouwe lezeressen van elkaar. Ik hou van de humor - daar is hij weer - in Kristiens stukjes. We hebben al eens afgesproken en ja, we hebben behoorlijk wat afgelachen.'
Verkeerd begrepen
'Of bloggen ook nadelen heeft? Ja, dat geschreven woorden verkeerd begrepen kunnen worden. Je hoort niet op welke toon iemand iets zegt, en dat kan tot misverstanden leiden. Het gebeurt met mijn teksten, maar ook met die van bezoekers. Als ik een reactie niet begrijp en ze komt van iemand die ik ken, dan stuur ik een mail en vraag ik wat die persoon bedoelde. Ik wil dat uitgepraat hebben. Anonieme reacties die ik niet leuk vind, zijn veel moeilijker om mee om te gaan omdat ik er niet kan op reageren. Maar gelukkig blijven het uitzonderingen.
Ik denk dat ik zeker nog tot aan de tepelreconstructie zal blijven bloggen. Pas als die achter de rug is, zal ik mijn Star Wars-verhaal kunnen afsluiten. Misschien sluit ik dan ook mijn blog af, maar dat is niet zeker. Zo lang mensen blijven lezen, zal ik de drang voelen om te blijven schrijven.'
Kristien Van den Bon: 'Hevige emoties zetten aan tot schrijven'
Schrijven deed ze zelden of nooit. Niets voor haar, want ze zat bijna nooit stil. Tot ze door borstkanker verplicht werd om een versnelling lager te schakelen. Ook voor Kristien Van den Bon (43) is bloggen een uitlaatklep, en een wapen in haar strijd tegen een ziekte waarvan ze nog altijd niet weet hoe ze ermee moet omgaan.
'Eind april vorig jaar viel het verdict: borstkanker. De eerste weken na de diagnose kreeg ik veel telefoontjes van mensen die vroegen hoe het met me ging. Ik moest telkens opnieuw hetzelfde verhaal doen, wat op zich geen ramp was, maar na een tijdje wist ik niet meer wat ik tegen wie gezegd had.
Sommige mensen reageerden geprikkeld omdat ik ze niet regelmatig genoeg briefte over mijn toestand. Maar elke dag tientallen mensen afbellen, is praktisch niet haalbaar. Daarom maakte ik na mijn eerste chemo een e-mail. Ik wist niet goed naar wie ik die moest sturen. Ik bleef met de vraag zitten of ik hem misschien naar mensen had gestuurd die er niet in geïnteresseerd waren en anderen over het hoofd had gezien die er wel in geïnteresseerd waren.
Door een blog te starten, viel dat dilemma van mij af. Voortaan kon iedereen zelf kiezen om mijn gedachtespinsels te lezen of niet.'
Discretie
'Ik sta ervan versteld hoeveel mensen mijn doen en laten volgen op mijn blog. Het is een heel heterogene groep: dichte familie, ook verre familie, neven en nichten waar ik jaren niets van gehoord heb en die nu meeleven, vrienden, collega"s, lotgenotes, soms ook mensen van wie ik het totaal niet had verwacht, zoals mijn tandarts.
Ik schrijf voornamelijk over mezelf. Mijn kinderen komen soms in mijn stukjes voor, mijn man bijna nooit. Ik wil hun intimiteiten niet te grabbel gooien op het internet.
Ik vind zo'n weblog in elk geval een prachtige manier om iedereen op de hoogte te houden van hoe ik me voel. Het helpt ook om me af te reageren, om dingen van me af te schrijven. In die zin is het een belangrijk onderdeel geworden van mijn verwerkingsproces. Als ik "s nachts niet kan slapen, begin ik soms te bloggen. In cyberspace eens wild om me heen schoppen, lucht op.'
Meerwaarde
'Voor ik borstkanker had, schreef ik nooit. Ik had er het geduld niet voor. In gewone doen zit ik zelden stil. Nu ik het rustiger aan moet doen, kan ik evengoed af en toe eens op een stoel gaan zitten. (glimlacht) Ik schrijf altijd eerst in Word. Soms zet ik mijn stuk onmiddellijk online, soms laat ik het eerst wat rusten. De beste stukken schrijf ik als de muze langskomt, als er zomaar een zin of een verhaal in me opborrelt. Dan tokkel ik zo snel mogelijk alles neer. In één ruk. Kanker hebben, weekt hevige emoties los. Die prikkelen me om te schrijven.'
'Ik ben altijd nieuwsgierig welke reacties mijn schrijfsels zullen uitlokken. Ik kijk er naar uit, al valt het soms tegen. Als ik een stuk online heb geplaatst waarvan ik het gevoel heb dat ik mijn ziel heb blootgelegd, ben ik ontgoocheld als er niet veel reacties komen. Dan vraag ik me af "Heeft dit nu niemand geraakt"? Terwijl ik maar al te goed weet dat het zo niet werkt. De meeste mensen verwerken in stilte wat ze lezen en voelen de behoefte niet om te reageren. Of ze vinden de juiste woorden niet. Dat moet je als blogger leren aanvaarden.
Of het een meerwaarde heeft voor de communicatie buiten het internet? Zeker en vast. Met mensen die me lezen, kom ik in een livegesprek meteen op een ander niveau terecht. Ik kan het feitenrelaas overslaan, want ik weet dat die mensen hebben gelezen wat er in mijn hoofd zit. Het bloggen zal nooit ofte nimmer de plaats kunnen innemen van een goede babbel, maar het bevordert die goede babbel wel.'
Humor
'Humor helpt me ook. Het ijs is er sneller door gebroken en dan voelen de mensen zich gerust gesteld: "Zij kan ermee lachen, dus wij mogen er ook mee lachen". Het ontmijnt als het ware de situatie. De rest volgt vanzelf. Het klinkt allicht cliché, maar humor is een ongelooflijk sterk wapen in duistere tijden. Een wapen om met dingen om te gaan waarvan je totaal niet weet hoe je ermee moet omgaan. Of die zo moeilijk te vatten zijn dat je er niet mee kunt omgaan. Dan kun je er beter mee lachen. En ja, het wordt een self fulfilling prophecy: als je maar vaak genoeg blijf herhalen dat er voordelen zijn aan kanker hebben, ga je het nog geloven ook. En als je je heel triestig voelt en er toch in slaagt om te lachen, dan voel je je al een beetje beter.'